Dag 6-10
Beste vriendinnen maar ook vrienden dag 6 is in the pocket.
Van het mooie Würzburg naar Erlangen een mooi stadje net boven Nürnberg over toch alweer 100km.
Na de pittige dag gisteren wilde ik vroeg gaan slapen maar dat liep even anders.
Na een zakje beertjes waar ook volwassenen blij van worden moest er ook een zakje powerbar cola snoepjes aan geloven. Maar dit zijn geen gewone snoepjes maar cafeïne shots 9 at ik er op binnen 3 min. Daarna slapen maar helaas om 02.30 zat ik nog altijd rechtop in bed na een zware dag. Bleek dat de hoeveel cafeïne gelijk stond aan 9 kopjes koffie.
Toch dankzij Dhr EVW er vroeg wakker( en bedankt) en toen buiten in een drukke straat voor het hotel de fiets gaan schoonmaken met een geleend emmertje water en een eveneens geleend sponsje. De mensen in de drukke winkelstraat keken vrij verbaasd dit waren ze niet gewend. Je kan het vergelijken met voor de bijenkorf in Maastricht je fiets gaan poetsen.
Toch moest het gebeuren en zo geschiede.
Min vriend voor onderweg verdiende van vooral stof te worden ontdaan.
Daarna langs de Main 20 km redelijk gas kunnen geven met een duwtje in de rug door de juiste windrichting. De trappers voelde ik niet vandaag dus het liep prima.
Na 65 km was de hitte toch weer richting de 30 graden gegaan en in alle dorpjes was alles gesloten. 1 horeca zaak ben ik tegengekomen op 100 km in het binnenland via Neustadt an der Aish. Deze was mijn redding want was behoorlijk aan het leeglopen.( zie het toepasselijke bordje op de foto onder dit berichtje)
Daarna volg gas en eigenlijk te hard tot Erlangen.
Ook vandaag had vriend Eric weer een wazig paadje voor me geregeld( zie filmpje)
Verder liep het heerlijk vandaag en was deze dag omarmd door vriend Maurice Loozen en vriendin Esther op een mooie manier.
Even iets totaal anders maar wil jullie het volgende vragen. Graag had ik van jullie een korte tekst in de trend van Nike just do it of iets dergelijks. Dus geen likes maar een korte aansporing. De winnaars korte tekst komt op het stuur zodat ik deze slogan altijd zie wanneer het zwaar gaat worden en dat gaat het zeker nog worden later in de hogere bergen.
Daarna bij terugkomst druk ik hem als blijvende herinnering op een T shirt.
Schiet maar los.
Morgen van Erlangen naar Weiden in de Oberpfalz over 116 km en richting de grens met Tsjechië.
Ik ga slapen en nu zonder heerlijke snoepjes.
Wil ook nu alvast tussendoor iedereen bedanken voor het meedenken, de extra kracht op de pedalen en voor de mooie duwtjes in de rug voor de Kindervallei.
Ik fiets verder met jullie samen.
Tot morgen
Beste allemaal, dag 7 van Erlangen( duurde erg lang) naar Weiden in der oberpfalz was een hele pittige die ik niet snel vergeet. Vooral de laatste 10 km zat ik er redelijk doorheen maar met een laatste cafeïne gel hield ik mijn hoofdje erbij.
Op een gegeven moment voel je je wazig worden en niet meer helder. Dat noemen ze afzien. Vandaag was zo’n moment voor het eerst deze week. Een bakkerij deed wonderen want toen ik binnenkwam voor een taartje was ik ineens gefocust op de ronde plastic bakken met snoep voor de plaatselijke kids.
En daar lagen ze, De witte muizen.
En als Olaf iets niet kan weerstaan zijn het witte muizen.
Doe er maar 5 en een kersentaartje.
Verder was er weer een dieren momentje.
Op 50 meter afstand zag ik hem al liggen op het erf van een mooi boerderijtje en toen ik bijna bij hem was greep hij zijn kans en rende achter me aan. Het was een mooie maar erg logge Berner sennen maar geen Senna. Na 20 meter moest hij al bijna aan de zuurstof en gaf het op.
Toch was ik een beetje nerveus en riep iets van alles Gut,alles Gut 
.
Ja,wat roep je op zo’n moment blijft toch eng maar gaat nog wel vaker gebeuren.
Nogmaals de route was geweldig mooi maar eigenlijk iets te lang.
Met 119km op de teller in 6uur en 16 min was ik opgelucht toen ik aan de finish kwam.
Met pauze was ik totaal 7uur en 39min met 790Hm onderweg. Dat lijkt lang en langzaam maar vergeet de bepakking niet.
Deze zware dag was omarmd door onze Wel bekende Jan Vermeer.
Het mooie was dat de route door het dorpje Brand kwam en dat is geen grapje kijk maar op de route en zoom in zou ik zeggen.
De winnaar van de slogan is nog niet bekend en ik ga nadenken en teruglezen wat me het diepste raakt.
Morgen verlaten we met z’n allen Duitsland waar ik dwars doorheen ging en gaan de Grens over naar Tsjechië een voor mij onbekend land met een mooie verrassing op het einde als wielerliefhebber als alles meezit.
Ik ga Slapen en nagenieten van deze mooie dag en dromen over plastic bakjes met witte muisjes.
Welterusten allemaal en tot morgen.
🍀❤️🐭 🐭 🐭 🐭 🐭🏁
Beste mensen, dag 8 van Weiden in der Oberpfalz naar Stribro in de buurt van pilzen ging over een afstand van 83km en 950Hm.
Vanuit Weiden ging het al vrij snel vals plat omhoog en zo ging het de hele dag. De afdalingen waren schitterend en toen was er ineens een bordje landes grenze.
Ik kan jullie vertellen dat was toch wel even een apart momentje en binnen 10 meter veranderde de ondergrond van mooie gravel in een slecht pad. Welkom in Tsjechië 
dacht ik nog maar al snel waren de wegen even goed dan in Duitsland en soms nog beter lopend asfalt. Deze dag is omarmd door Max en Ruben van bij de jongens in Valkenburg. Ruben heeft veel verstand van speciaal bieren dus deze dag richting pilzen waar het oerpils vandaan komt is voor hun. Verder heb ik jaren met Ruben met veel plezier bij de pub gewerkt en Max springt zelfs nu nog bij mocht het echt nodig zijn bij de pub. Dan ben je echt een topper terwijl je zelf een topzaak runt.
Na een aantal zware stukken door de bergen kwam ik aan bij een boerderij na een zeer lange afdaling. Toen ik om water vroeg werd ik netjes in het Nederlands geholpen door een vrouw die op het erf liep en toen ik verder keek bleek er een bruiloftsfeest bezig te zijn van een meisje uit Groningen met haar tsechiese( ja vind het goed zo) vriend. Iedereen op hun mooist gekleed en ik smeekend om water onder het stof van de gravel wegen. Toen ik vertelde vanuit Nederland naar Sarajevo te fietsen dachten ze volgens mij dat ik een act voor op de bruiloft was zo raar keken ze elkaar aan.
De aandacht moest naar het bruidskoppeltje dus snel ben ik verder afgedaald.
Ook vandaag zag je weer bijna geen mensen in de kleine boeren dorpjes in het grensgebied.
Als je hier fietst valt het echt op dat we in Nederland op een mierenhoop wonen met z’n allen. Nog geen 100 mensen zag ik op 80 km schat ik. Bij ons zie je die in 2 km.
Wil jullie even meenemen in mijn gedachten vandaag op de fiets en het waarom.
Vooraf aan deze tocht heb ik veel boeken gelezen over mentale weerbaarheid en veranderingen in je leven.
O.a. Het leven is topsport, het boek van de all blacks rugby team uit nieuw Zeeland en meerdere andere waaronder de biografie van Bram Tankink.
Hierin gaat het ook over zijn zusje Annemiek waarin hij beschrijft dat hij over de hele wereld mag fietsen en na een val in de Tour als 144 Parijs haalde. Annemiek is zwaar gehandicapt en stuurde Bram dagelijks berichtjes.
Niet opgeven Bram dat doe ik ook niet.
Opgeven wil ik ook niet maar geloof maar dat ik al een paar keer tegen mijn grenzen aan zat deze week en toen dacht aan dat zusje.
Laten we mooie lachende gezichten creëren voor deze kinderen in de Kindervallei zodat ze niet hoeven op te geven hoe zwaar de weg soms ook is voor hun en het gezin.
Met een traantje op mijn wang schrijf ik dit en mag ik morgen verder fietsen.
Welterusten
Beste allemaal, net tijdens het ontbijten besloten dat ik na de eerste week een rustdag ga nemen.
Dat lag al in mijn gedachten na ongeveer een week voordat ik ging starten. wanneer stond echter niet exact vast.Ik luister naar mijn lichaam en met de zware dag met 90km en 1500Hm vandaag leek me dit het juiste moment.
Alles schuift dus een dag op wat datum en fietsdagen betreft rest blijft alles gelijk.
Later vandaag zal ik de drie finalisten van de gekozen slogan bekent maken en de winnaar met uitleg. Deze slogan komt op het stuur.
Verder alles weer ordenen,fiets schoonmaken en wellicht een korte wandeling maar vooral rusten, zodat ik morgen verder kan reizen.
De weg naar Sarajevo gaat verder, niet hoe snel ik er ben maar dat ik er kom.
Beste mensen, De rustdag zit er bijna op en heeft goed gedaan, na een kort fietstochtje om de benen wakker te houden heb ik de mountainbike gepoetst en door dit stille stadje gefietst en een koffie gedronken.
Verder op bed gelegen en de route voor morgen aangepast om zo iets in te halen wat km betreft na deze rustdag.
Eric heb ik hierover info gestuurd en wacht af wat hij er van gaat maken en of evt veranderingen mogelijk zijn.
Een beetje Tour de femmes gekeken maar viel half in slaap. Daarna beetje eredivisie maar viel weer half weg. In de middag Stybar gebeld om hem te vertellen dat ik in zijn penzion was gearriveerd nadat we dat vorig jaar samen hadden afgesproken tijdens het wk gravel bij de pub. Helaas was hij bij de Tour de femmes in Frankrijk als ambassadeur van Skoda en kon er niet bij zijn maar wist van mijn komst.
Verder werd er op de deur geklopt en werd ik uitgenodigd om iets te gaan eten in de stad door een koppel dat hier ook is om te fietsen en waarvan de vrouw werkt bij Garmin en daar verantwoordelijk is voor de marketing en het uitdragen van de naam Garmin door de renners in het profpeloton bij mannen en vrouwen. Toen ik vertelde al jaren met een sigma te rijden vond ze dat een slechte zaak natuurlijk en door het fijne contact zal ik waarschijnlijk in de toekomst overstappen. Ze gaan me volgen op deze tocht en zelf door Tsjechië rijden op de gravel bike.
Zoals beloofd volgt hier de definitieve uitslag van het kiezen van de slogan voor op het stuur en later op een t-shirts als herinnering.
Wil jullie allemaal bedanken maar heb echt gekeken naar wat me raakt als ik het zwaar zal hebben en op het stuur kijk en daar energie zal uithalen.
Hier komen de finalisten:
Charlotte: Fire It up, ready to go van Obama.
Eric : solo maar niet alleen.
Dusty. :je hart brengt je naar de plaats waar
je moet zijn
Nicole : Elke kilometer brengt hoop dichterbij
Ger : alleen ga je sneller, samen kom je
Verder.
Samen met Tanja hierover gehad en uiteindelijk hakte ik de knoop door en komt Nicole met haar slogan later op het stuur.
De stickers worden besteld en gaan richting Oostenrijk.
Morgen gaan we samen verder door Tsjechië naar het zuiden weer richting Duitsland en de Donau.
Hoop op goede benen zodat iedere km hoop dichterbij brengt.
De Tour win je in bed sprak Joop zoetemelk ooit hoop dat de rust geholpen heeft.
Tot morgen groetjes Olaf en welterusten.❤️🍀🏁
Beste Vrienden en vriendinnen Time2bike back ging vandaag weer verder richting Sarajevo.
De Rustdag gisteren was relax en welkom.
Even alle indrukken van de eerste 8 dagen een plaats geven en vooral herstellen.
De etappe vandaag zou eigenlijk eindigen in Spicak in Tsjechië maar na bestudering bleek er een iets minder lange route te bestaan over het fietspad nummer 3 vanuit Stribro tot bijna in Furth im Wald in Duitsland. Nadat ik dat met Eric had doorgenomen paste hij vanmorgen de route nog aan. Deze dag was wat uitzichten betrof wellicht de mooiste tot nog toe.
Na aankomst in Furth na ongeveer 70km met 33 graden had ik graag wat extra km erbij gepakt dichter richting de mooi Donau. 15 km extra had ik in gedachten maar hoog in de bergen werd het zwarter en zwarter.
En eindelijk toen ik begon af te dalen richting de grens met weer Duitsland voelde ik na 8 dagen eindelijk heerlijke regendruppeltjes op me neerdalen. Net op tijd zat ik te schuilen bij een bakkerijtje 4 km lager ongeveer toen er een windhoos Furth bereikte. Terras stoelen vlogen over straat en mijn fietshelm die wel los op de mountainbike lag volg over straat. Snel rende ik naar buiten want deze had ik nog nodig dacht ik. Tijdens het schuilen besloot ik toch maar niet verder te rijden en in Furth te blijven.
Met 70km en 790hm in 33 graden was het mooi geweest. Zit nu dus nog iets hoger geografisch gezien volgens de route.
Morgen gaat de strijd verder tot onder Deggendorf eindelijk aan de Donau en zitten we weer perfect op de uitgestippelde Route.
De etappe van vandaag is omarmd door lucien van Camping de Linde in jawel mijn eigen Suub.
Als jong mannetje kwam ik vroeger veel op hun camping en lagen we uren in het zwembad.ook ging ik vaker mee op de tractor om het gras te maaien totdat lucien dacht dat ik al van de tractor was afgestapt maar ik had me nog vast terwijl hij de deur van de cabine dichttrok en mijn vinger er tussen zat met een litteken dat me er nog aan herinnerd. Topzomers waren dat in de jaren tachtig.
Begin even af te dalen in mijn gedachten maar wilde nog even aanhalen dat het koppel dat ik leerde kennen tijdens de rustdag vanmorgen voor de start een mooie verrassing had.
Met een kleine Drone filmden ze mijn vertrek en zouden de beelden later naar Stybar en mij doorsturen. Heel mooi dat ze dat deden.
Ik ga zo Slapen, bekijk de filmpjes nog even want een wazig paadje had Eric toch ook weer weten te vinden vandaag.
Welterusten en morgen naar de mooie blauwe Donau verder voor de Kindervallei en op zoek naar Vildana in Sarajevo.❤️🍀🏁
Hoi allemaal, etappe 10 ging vandaag vanuit Furth im Wald tot aan de Donau in Niederalteich.
De hele dag stond in het teken van het doorkruisen van het bayerischer Wald één van de grootste natuurlijke bossen van Europa dat grenst aan Tsjechië en doorloopt tot aan de grens met Oostenrijk.
70km en 960Hm was een flinke opgave met iets langere klimmetjes tussen de 2 en 3 kilometer tot 13 % moest er overwonnen worden en weer speelde het weer alweer een grote rol vandaag.
Gelukkig was er bijna alleen bosgebied om door te rijden dus de schaduw was welkom.
Wat uitzichten betreft was het de mooiste etappe en de beentjes voelden goed.
De laatste kilometers deden pijn vandaag om op het hoogste punt te komen waarna er een lange afdaling volgde naar Deggendorf aan de Donau.
Soms pas ik de route onderweg ook wel eens aan omdat ik bijvoorbeeld zie dat een makkelijkere weg parallel aan de route loopt.
Vandaag was zo’n moment maar de snellere weg (lees afdaling) liep over een 100 km weg.
Een paar km naar beneden richting Donau.
Alles liep goed tot dat ik met 50 per uur achter lek reed waardoor de achterkant licht heen en weer begon te schuiven door de bagage. Links en rechts was er een vangrail dus uitwijken ging niet. Door rustig pompend te remmen en de snelheid te verlagen en een hand op te steken dat er problemen waren gingen de auto’s me rustiger passeren. Bij de eerste uitwijk mogelijkheid heb ik verse lucht in de band gepompt en deed de vloeibare latex de rest.
Fiets namelijk zonder binnenband.
De hele dag reed ik met een oud Duitstalig liedje in mijn hoofd over de 
en de 
maar weet de tekst maar half. Stuur me de hele tekst door dan hebben we het morgen allemaal in ons hoofd en gaan we zingend verder.
Ik was ontzettend blij en opgelucht dat de bergen tot ongeveer 700 meter achter ons liggen en was happy toen ik de Donau zag stromen in het zonlicht.
Deze etappe was omarmd door Fernon van Café aan de Kirk in alweer Suub. En mochten jullie het nog niet weten maar ga eens voor de uiensoep en andere lekkere lunch gerechten eten bij dit leuke dorpscafé. En ze hebben nog een krant iets wat je ook steeds minder ziet helaas.
Toen ik aankwam in Deggendorf stonden nog 10 km vlak op het programma maar ik was klaar voor vandaag. Morgen 10km extra dus zo gaat dat dan. Morgen word een schitterende dag omdat we vlak langs de Donau rijden tot Passau. Ik neem jullie morgen mee op de bagagedrager en samen trappen we verder voor mooie momenten in de Kindervallei en voor hoop om Vildana te treffen in Sarajevo.
Welterusten en tot over een paar uurtjes.
