Beste familie, bekenden, vriendinnen en vrienden,
Nadat ik vorig jaar reizen Waes zag, met zijn rondreis door het voormalige Joegoslavië, kwam in deze uitzending ook de stad Sarajevo in beeld. (Toevallig werd het gisteravond weer uitgezonden.)
Toen werd het zaadje geplant waardoor ik besloot om terug te gaan naar Sarajevo. De stad is voor mij nog steeds een belegerde stad in oorlog die op mijn netvlies staat.
Maar door deze uitzending zag ik het, het is time2bike back!
Jaren geleden bezocht ik al ...
We gaan beginnen aan dit avontuur!
Beste op de bagagedrager zittende allemaal,
Vandaag gingen we samen vanuit het Sloveense Novo Mesto met Time2bike Back alweer een grens over naar het voorlaatste land Kroatië.
Zelf ging ik ook een grens over vandaag.
Namelijk de 105 weg lag op de route en deze weg zorgde voor ontzettend veel spanning en stress vandaag.
De route ging weer over een bergpas de Vahta bergpas in ongeveer 10km klimmen naar een hoogte rond de 600 meter over 60 km totaal.
Ik begon vol goede moed maar wist toen nog niet wat er komen ging.
Terug kon niet meer dus omhoog.
De auto’s kon ik nog handelen maar toen kwam de ene na de andere zware vrachtwagen langs gevlogen op 1,5 meter met 70 en harder langs me door.
Op een gegeven moment in een kort stukje dat een beetje afliep kwam er een vrachtwagen zo hard voorbij dat ik in het vacuüm achter de wagen naar links trok door de wind.
Met knikkende knieën stond ik te trillen langs de kant. Dit was de limiet, mijn leven is me meer waard. En ik weet, angst is een emotie maar dit was levensgevaarlijk. De stress nam toe en op een gegeven moment ben ik gewoon een bosweg ingegaan zonder succes maar moest weg van dit gevaar om me heen om de stress te verminderen. Boven op de top heb ik een filmpje opgenomen en op mezelf in moeten praten om de lange maar mooie afdaling in te gaan. Daarna pauze in het laatste dorpje en toen de grens over en werd ik langzaam weer mezelf. De route was mooi door het Kroatische grensgebied maar door 4 Keutenberg achtige steile beklimmingen op enkele kilometers achter elkaar ging de finale pijn doen en kwam ik toch vooral geestelijk uitgeput aan in Karlovac.
Mocht het de komende dagen zo gevaarlijk blijven in dit mooie land neem ik geen risico en stopt het spelen met mijn leven op de fiets hier.
De trein zal dan mijn metgezel worden.
De benen willen wel maar mijn hoofd zegt iets anders.
De route morgen zal ik uitvoerig bestuderen en met Eric blijven bekijken om het veilig te maken.
Genoten heb ik vandaag dus met mate alleen in het zwembad bij het hotel. Want hier ging alle spanning uit het lijf en dat verdiende ik na dit absolute gevaarlijke gekkenwerk.( zie foto wat ze schrijven over hier fietsen). Jullie zien dat het me erg hoog zit en veel indruk maakte toch gaan we morgen door met de wetenschap dat Kroatië in dit deel geen fietsland is.
Ik hoop op betere dagen en stap morgen vol goede moed weer op de mountainbike voor een zware rit van 119km maar………. We gaan het zien, alles mag niets moet als we maar in Sarajevo aankomen.
Verder denk ik hier nog niet aan omdat deze gedachten me afleiden.
Terwijl ik beter me op het hier en nu kan focussen, dat lijkt me verstandiger.
Time2bike Back voor de Kindervallei en voor het afgeven van de brief voor Vildana gaat met jullie duwtjes in de rug onverminderd door.
Maar jullie hebben het al in de gaten, dit moest ik even kwijt want met elke kilometer komt hoop dichterbij of is alle hoop in één keer voorbij. ❤️🍀🏁
Hoi allemaal, vandaag was wederom een dag die heerlijk begon in Karlovac maar ook waarin ik brak en een beslissing moest nemen.
Voor vertrek had ik een mooi gesprek in het hotel over mijn/onze reis samen naar Sarajevo.
Ook besprak ik welke route ik moest nemen maar de aardige meneer zei ook,welke ik ook nam op een bepaald punt komen ze bij elkaar.
De eerste lange kilometers gingen door kleine dorpjes en gehuchten met bewolking afgewisseld met zon.
Dit was genieten tot dat hond 1 van het erf op me afstormde en door een harde schreeuw van een bewoner net voor me inhield.
Gisteren de hond aan de ketting dus was ik in ieder dorp op mijn hoede vandaag. Ook dit kost veel energie maar verder bleef het rustig wat trouwe viervoeters betreft.
Zoals ik al zei, kwam ik na uren aan op het punt waar de wegen elkaar kruisten en in het begin liep het lekker. Van de mooie omgeving kreeg ik niet veel mee vandaag zo geconcentreerd ging het over de nu weer levensgevaarlijke weg.
Uren lang zag ik alleen rechts de witte streep en kroop er steeds korter op. De vrachtwagens vlogen weer vlak langs me door en de stress begon na gisteren de overhand te krijgen.
Na vrachtwagen 450 of meer kreeg angst om te worden aangereden de overhand en alles flitste door mijn hoofd. Gisteren kon ik het een plaats geven maar vandaag niet meer.
Ik stopte op een kleine parkeerplaats en dacht waar ben ik mee bezig. Raapte me bij elkaar en zag een bord met vork en mes teken erop dus daar kilometers verder even bijtanken vooral in mijn hoofd.
Aangekomen kwamen er twee aardige mensen uit Sittard naast me zitten en we raakte in gesprek. Meneer was ook Bosnië ganger en had snel door dat ik aan het breken was.
Na dit gesprek weer positief op de fiets over deze weg en na 5 km brak de veer en kon ik niet meer verder en geen kant meer op door de vangrail. Ik besloot op de eerst de beste rustplaats te stoppen om te kijken hoe van deze levensgevaarlijke weg af te komen.
Er stond een vrachtwagenchauffeur buiten en vertelde mijn verhaal dat ik niet meer verder kon met dit roulette. Iemand schreef gisteren je fietst toch ook niet bij ons op de vluchtstrook.
Deze vluchtstrook was 1 meter en soms minder.
Uren lang door Kroatië zag ik alleen de witte streep en kroop er steeds dichter op.
De chauffeur ging me helpen maar moest nog een half uur rusten. De mountainbike ging achter op de wagen en werd met spanbanden vastgemaakt. Schoenen uit in de cabine want ik ben moslim sprak de aardige jongen.
Er volgde een heel gesprek over de oorlog waarbij zijn oom door een sluipschutter was geraakt en overleed.
Hij vertelde dat hij drie weken achtereen door heel Europa reed en dan 9 dagen in Tuzla bij zijn vrouw was. Werkte voor een bedrijf uit Kroatië omdat de loon daar hoger lag en dit tempo nog 2 jaar wilde volhouden en dan stoppen en zijn eigen huis afbouwen met een tweeling opkomst in januari en al een dochtertje had van twee.
Ook ging het over het toenemend nationalisme door iemand die steeds meer aanhangers kreeg in Bosnië onder de jongeren.
Dit moeten we in de gaten houden anders gaat het mis sprak hij serieus. Een uur zat ik in de grote truck en zag nu zelf hoe hoog je zat en in de dode hoek zie je echt geen fietser. Hij nam me mee tot op de losplaats. Gaven elkaar een omhelzing en met nog ongeveer 5 km te gaan kwam ik opeens bij de grens in Bosnië.
Dat was even een moment na een uitgebreide controle waarbij ik tussen de aanschuivende auto’s stond mocht ik verder. Nog 17 km tot Bihac en we waren 120km verder.
Dit was voor mij de beste beslissing en het gesprek was ook waarom ik onderweg ben.
Deze gesprekken wil je horen. Hun gevoel,hun drive in het leven,wat is er verandert. Ik wil het opzuigen in mijn gedachten in deze tocht.
De chauffeur vertelde dat ik een wijs besluit had genomen want hier rijden was inderdaad spelen met je leven en dat is het me niet waard.
Moe heel moe bereikte ik Bihac maar wat een mooi stadje met de beroemde watervalletjes.
Het laatste land is gehaald met een uurtje hulp hulp die nodig was en achteraf niet had willen missen want ik stond op knappen. Het takje uit de eerste week stond op emotioneel breken maar brak net niet. De takkenbundel met jullie allemaal is nog intact en sterk genoeg om verder te gaan.
Welterusten,
Beste allemaal,Time2bike Back en jullie dus ook kunnen een laatste Rustdag nemen.
We zijn er bijna maar ook nog lang niet.
Drie zware finale dagen komen er nog aan.
Er zal nog worden aangepast aan de routes maar ga uit van ongeveer globaal genomen ergens tussen de 300 en 350 kilometers.
De laatste vierde dag is bewust een kortere route.
Vandaag bestaat uit herstellen, rusten, route overleg met Eric en veel eten en drinken.
De mountainbike schoonmaken en alle aandraaipunten checken en vooral de ketting goed verzorgen.
Het besluit om toch te rusten is mede genomen na een gesprek met Tanja en was gelukkig mogelijk in het hotel op wel een andere kamer.
Dus even een interne verhuizing in den morgen.
Wat ik ook nog moet vermelden is dat de etappe 22 naar Karlovac was omarmd door Katja en Youri. In alle hectiek en door vermoeidheid stond dat niet in het berichtje.
Katja en Youri komen al jaren bij de pub en hebben de laatste maanden thuis op verschillende manieren meegeholpen om deze tocht te ondersteunen met duwtjes in de rug en kracht op de pedalen. Ook kreeg ik een kaart met hele mooie woorden van hun kant.
Ook moet ik bij deze Hotel Waldfrieden in Oostenrijk nog extra in het zonnetje zetten met hun hulp. Het hotel ligt hoog boven Schladming met een geweldig uitzicht op het stadje. Een geweldig familie Hotel. Dus mocht je in……….
Sjaak en de hele Obervellach ploeg bedank ik ook nu nog eens. Een betere ploegleider kun je niet wensen op een rustdag.
Wat betreft de laatste drie dagen en het gevaar op deze wegen beperk ik me tot het volgende.
Ik heb jullie meegenomen in deze zware momenten omdat ik jullie het pure wil laten zien.
Dit is een hard land maar dat wist ik.
De voorbereiding was perfect anders was ik samen met Eric en Roland,Tanja en familie en vooral jullie steun op vele gebieden nooit zo ver gekomen.
De Kindervallei geeft kracht om door te gaan voor het goede en de lachende gezichten bij de kinderen.
De mooie blikken van de mensen vooral in Het hele voormalige Joegoslavië wanneer het over de brief voor Vildana gaat geeft het goede aan in mijn hart om verder te gaan.
toch wil ik het volgende kwijt en deel ik vanuit mijn gevoel met jullie.
De benen zijn nog oké maar dit is geen fietsland en dat had ik beter moeten inschatten als ik me toch op een puntje mag betrappen wat voorbereiding betreft.
De laatste drie dagen waren zo stressvol en vol spanningen dat ik vanaf morgen op de mountainbike stap met maar 1!! Gedachte en dat is veiligheid anders dan in alle voorgaande landen die we samen hebben doorkruist.
Mocht dat betekenen dat de wegen zich zo ontvouwen dat er teveel gevaarlijke momenten zich gaan opstapelen dan trek ik een grens.
Waar en hoe die grens gaat verlopen zullen we samen ontdekken om Sarajevo te bereiken.
Beste medereizigers, waar denk ik aan vraagt Facebook.
Nou aan de geweldige rollercoaster waarin ik deze dag terecht kwam.
Ik neem jullie mee in een onwaarschijnlijke dag op dit Time2bike Back avontuur.
Vanmorgen vroeg op om te starten aan de lange etappe van vandaag waarin ik zoals gisteren beschreven veiligheid op nummmer 1 zou zetten. Deze etappe is omarmd door mijn lieve nichtje Marcia en Eric uit Sibbe.
In het kapelletje in sibbe zouden ze een kaarsje aansteken vandaag dat vroeg ik omdat ik wist wat er ging komen.
Ik reed heerlijk weg uit Bihac door de mooie stad en na 5km begon de weg smal te worden en was de stoep weg. De ellende en stress begon zich na 10 km te nestelen in mijn hoofd en reed door. Plots was er rechts een spoorlijn en rotsen met bochten uitwijken was niet mogelijk en de vrachtwagens doken weer één voor één op en raasden langs me door.
500 meter verder in Kostela(ziefilmpje) was de gisteren beschreven grens bereikt en besloot ik de route niet meer verder met de mountainbike te volgen. Je staat daar en wat dan, wie zijn je vrienden hier,ga ik toch verder of terug naar Bihac 10km over dezelfde weg. Ik ging helemaal terug naar het hotel want die konden mijn verhaal. Ik heb hulp nodig vroeg ik aan de eigenaar ik rij niet meer met de bike over deze weg.
Ik weet dat je een mooi doel volgt en ga je helpen. Wat wil je, het liefste naar Jajce zei ik.
Hij belde wat rond,rond 13uur en zei zorg dat je om 13.30 op het busstation staat om 14.30 vertrek er een bus naar Jajce.
Ik liep naar buiten en zag een auto staan met Duits kenteken. Ik vroeg of ze wellicht richting Sarajevo gingen. Nee,maar net toen ik weg wilde gaan vroeg de dame wat is je verhaal hier met de fiets. Ik vertelde alles en ze zeiden we gaan je helpen rij achter ons aan dan volg je ons tot bij het busstation en helpen we je met kaartjes.
De Jongen ging mee naar binnen en Selmi lette op alle bagage en de mountainbike.
Met een ticket en buiten aangekomen vroeg ze of ze foto’s mocht maken van de kaart/brief voor Vildana en vertelde dat ze enorm veel contacten heeft op FB in Sarajevo. Ze zou een stuk schrijven over mijn reis en contact zoeken met de bekendste drone film maker van Bosnië die een goede vriend was.
We wisselden nummers uit en mochten er problemen zijn belde ik maar.
Deze momenten net als met de vrachtwagenchauffeur zijn zo ontzettend waardevol en mooi. Totaal uit het onverwachte moment ontstaan ze. Hoe kan het vroeg ik me af toeval zo mooi of bestemd op deze ongelofelijk mooie waardevolle tocht.
Het moment was in alle helderheid maar emotioneel genomen om niet meer op deze nogmaals levensgevaarlijke wegen verder te fietsen. Drie uur in de bus langs de hele route die ik zou fietsen nou geloof me maar dat ik met iedere km meer achter mijn beslissing stond(zie filmpje twee). Veel te lang eigenlijk hield ik het vol op deze wegen maar nu niet meer.
Ik wil leven.
De route volg ik verder maar één hele dag bespaarde ik me door deze busreis.
Met Eric contact gehad en hij adviseerde me om morgen niet te fietsen en dat zei een Hongaar in het hotel ook. Zelfde weg zelfde ellende sprak hij wijs.
Ik belde Tanja en toen kwam de grote verrassing, die ze nu moest vertellen omdat alle drie finale dagen totaal anders gingen lopen.
Ze bemerkte een brok in mijn keel door deze weloverwogen keuze voor veiligheid en niets anders meer.
Ik kom op de mountainbike Hoe dan ook Sarajevo binnenrijden zei ik emotioneel.
Toen kwamen de mooiste woorden.
En ik zal zaterdag je opwachten in Sarajevo.
Veilig kwam ik aan in Jajce en wat is dat een schitterende plek in de bergen.
Bosnië,Sarajevo heeft nu voorrang in mijn teksten waarin ik jullie meeneem wetende dat de Kindervallei door jullie allemaal,vele gezinnen mooie momenten zal opleveren met lachende gezichtjes. Dit deel van de lange en ook zwareTime2bike Back tocht op vele gebieden is al geslaagd, dit kan ik wel bekent maken richting jullie en dankzij jullie.
Welterusten, veilig dichterbij Sarajevo
Beste Time2bike Back peloton,
Dit lange,zware, emotionele,schitterende maar vooral geweldig mooie Time2bike back avontuur gaat morgenmiddag eindigen in Sarajevo.
Samen begonnen we in Houthem en via het geweldig mooie uitzwaai moment bij de pub gingen we verder en verder door 9 totaal verschillende landen.
Het waren vaak zware momenten maar omdat jullie het hele project steunden op vele manieren en door de mooie soms diepe berichtjes ging ik door.
Vaak reed ik met tranen in mijn ogen denkend aan waar ik mee bezig was en was de vermoeidheid door de hitte slopend.
Ik reed alleen maar dankzij jullie ben ik nooit alleen geweest.
De laatste drie dagen koos ik absoluut voor de veiligheid en dat wil ik even uitleggen.
Deze drie dagen zijn voor mij de mooiste dagen geweest die ik op de fiets nooit had meegemaakt.
De ontmoetingen waren zo intens waardevol en mooi omdat ik deze diep in mijn hart nodig had als verwerking.
Op mijn netvlies stond Bosnië al 30 jaar voor oorlog en gevaar maar dit beeld is gedraaid in deze ontmoetingen met gouden mensen.
Van de vrachtwagenchauffeur tot hotelpersoneel, van het geweldig mooie moment toen ik het zwaar had in Bihac.
Waar twee engelen me hielpen.
En dan vanmorgen toen ik uitlegde aan het meisje van de receptie dat ik de gevaarlijke weg naar Kiseljak niet ging rijden.
Ik bel een vriend, met jou verhaal verdien je onze hulp. Een uur later kwam een stoere jongen met zijn privé auto klapte de bank om en zei zonder iets ik breng je naar Kiseljak.
2,5 uur de mooiste gesprekken wat een mooi persoon en daarna 2,5 uur even terugrijden want hij ging feesten vanavond met vrienden op een boot.
Vanavond kreeg ik één van de mooiste te horen die ik nooit vergeet. Een jonge ober bij restaurant San zei plotseling terwijl ik sprak met een alweer gouden vrachtwagenchauffeur over Sarajevo en de route de volgende woorden.
Ik schat hem 17 jaar; “Uw verhaal is één van de mooiste verhalen die ik in jaren hoor.”
Met jullie was en ben ik samen maar door deze momenten ben ik ook samen met hun en dat blijft in mijn gedachten voor altijd.
De oorlog is langzaam weggeblazen door de frisse wind in mijn hoofd en ook bij de jeugd waait een wind van hoop.
De meer dan 2000km zitten er bijna op en jullie verdienen een gele trui.
Ik zei op Pogi kom ik nog terug en dat betekent dat jullie een originele gele trui kunnen bemachtigen ingelijst en gesigneerd door de beste renner aller tijden.
Het openingsbod is €600 en alles wat er meer binnenkomt gaat als finale bedrag naar de Kindervallei in Houthem.
A.s Zondag om 12.27 in den middag stopt deze bieding. Stuur eerst een berichtje op Facebook, of een mail naar olaf@time2bikevalkenburg.nl, wat jullie willen bieden dan zie ik later de winnaar en doneer je pas als de winnaar bekend is gemaakt.
Deze laatste 2 etappes zijn omarmd door Jean Habets cycling in Schin op Geul.
Met hun tips en aanpassingen aan de mountainbike en jarenlange vriendschap ging ik met vertrouwen op pad en had geen enkele keer op een lichte leegloper na pech.
Dit zegt genoeg over hun vakmanschap.
En door Ger en Claudia uit Sibbe bekend van hun Ingendael likeuren en bovenal ook twee ex militairen die me al vaker door de jaren heen hebben geholpen om deuren te openen en raad te geven op verschillende gebieden.
Morgen nog één keer focussen op de laatste korte etappe naar Sarajevo. Waar ik de stad en Tanja en waar wellicht nog iets wonderbaarlijks zou kunnen gebeuren ga beleven.
Beste Time2bike peloton,
Gisteren begonnen aan de laatste etappe van Kiseljak naar Sarajevo.
Samen met de mountainbike op de kamer werd ik opgelucht wakker, keek in de spiegel en met een lach zei ik tegen me zelf, nog één keer.
Ik gaf mijn vriend een bedankt tikje op het zadel want een maand waren wij een sterk koppeltje samen.
Om 12 uur begon ik over heerlijke wegen 20km te rijden naar visoko over een top route die held Eric weer had uitgetekend vanuit de blokbreker.
Onderweg stopte ik snel bij een monument van een Belgische Vn militair gesneuveld vlak achter Kiseljak. Kiseljak lag bewust op de route omdat ik hier twee keer was geweest tijdens de oorlog met een konvooi. En ontzettend stressvol met meerdere checkpionts en gevaar om je heen om deze stad toen te bereiken.
Daarna ging het heerlijk door naar Visoko.
Nu wel een gezellig leuk plaatsje.
Buiten Visiko vroeg ik de veiligste weg en drie kinderen wezen naar rechts. Even verderop stond een bordje Sarajevo.
Ik reed door en wist Tanja hangt hoog boven mij in de lucht en samen komen we elkaar straks ergens op het aankomst punt wel eindelijk tegen.
Ik reed over een nu eindelijk weer echt fietspad door en door en de spanning en adrenaline begon zich op te bouwen.
Veel schoot er door mijn hoofd,laatste dag, moe ,opgelucht, wat was het soms levensgevaarlijk, waar gaan we ons zien, zou Vildana er staan?, nee dat is bijna onmogelijk,wat heeft Tanja geregeld?
Hoe ziet de stad er uit?
Opeens uit het niets het lang verwachte bord SARAJEVO, ik stopte aan de rechterkant van de weg en maakte een foto toen las ik het onderste bordje en meteen de tranen tussen het zweet van de hitte. Hier was ik 6 maanden live bij geweest schoot het door mijn hoofd.
Ik ging snel verder want het weer sloeg heel snel om in harde wind en lichte regen. Heerlijke verkoeling dacht ik nog.
Ik stopte op 3 km van ons ontmoetingspunt en belde Tanja.
Geen antwoord,nog een keer geen reactie.
Waarom niet? Twee harde knallen van onweer begeleiden me de stad in en ik dacht niet nu dat was 33 jaar geleden.
Weer bellen en toen kwamen van meerdere kanten berichtjes binnen. Viv belde en vertelde dat het vliegtuig vele achtjes draaide boven de stad en niet mocht landen.
Ik bleef rustig en dacht, alles is heel mooi gelopen tot nu toe en dit kan gebeuren. Tegenslag kan altijd en je gaat door.
Opeens kwamen berichten binnen.
Mama vliegt helemaal terug naar Zagreb ze landen niet. Ik belde met wie weet ik allemaal en was geraakt en moe van alle spanning in de stad. Wilde een bevestiging en de berichten en telefoontjes klopten. Ze vloog helemaal terug naar Kroatië en het werd later en later. Tanja had alles geregeld en ergens had ik een adres van het appartement waar we gingen verblijven.
Ik reed verdwaasd door de stad en dacht Zagreb ,dat zijn honderden kilometers en na lang zoeken kwam ik heel moe bij het appartement aan.
Ik maakte alles in orde zoals in mijn ritme zat iedere dag. Kleren uit , kleren wassen, laten drogen en morgen weer aan. Maar nu was het anders ik maakte een triomfantelijke hoop en gooide alles op elkaar. Dit ritme is niet nodig meer. Moe zakte ik op het bed en wachtte af.
De mountainbike stond naast me en weer kreeg hij een lief tikje op het zadel.
Ik was alleen maar jullie waren er ook nog steeds dacht ik en het zit er bijna op.
Drie uur lang stond Tanja stil in Zagreb afwachten en toen kreeg ik het bericht dat ze weer terugvlogen naar Sarajevo.
Ik ging het positieve ervan inzien en stuurde Viv en Ravi dat mama nu precies de vlucht ging maken die ik 33 jaar geleden heel vaak maakte.
Sarajevo-Zagreb-Zagreb-Sarajevo.
Zo moest het zijn dacht ik met een lach.
Uren later stapte ze uit een taxi voor het appartement en we vielen in elkaars armen.
Wat een mooi moment en alle spanning van de laatste maand kwam eruit.
We zijn er samen zei ik.
En jullie zijn er ook bij en blijven er bij want na alle steun en berichtjes trokken jullie mij er doorheen op zware momenten van bijna breken.
Hiervoor bedank ik jullie later.
Vandaag stopt het pad van doneren zoals bekent gemaakt tijdens het vertrek bij de pub.
Maar de komende 4 dagen nemen wij jullie samen mee door de hele stad en deel nog mooie momenten met jullie allemaal.
Het stopt hier nog niet we gaan nog samen door op zoek naar Vildana en neem jullie mee.❤️🍀
Beste allemaal, nee De beste allemaal waren jullie voor mij met alle mooie berichtjes tijdens Time2bike back.
Langzaam begint deze tocht voor hoop in te dalen en kijk ik heel erg dankbaar terug op een geweldig avontuur.
De finishlijn was in een park midden in het centrum van Sarajevo.
Eric had deze plek bewust uitgekozen omdat hier het monument staat voor alle kinderen uit Sarajevo die deze oorlog vaak spelend in hun stad verlieten en nooit meer konden spelen.
Ik kwam hier gisteren aan zag hun geboortejaar en het jaar dat hun leven ophield.
Maar ik zag naast deze plek gewoon kinderen lachen en spelen in het park.
En dat is waarvoor ik hier ben, dat is hoop.
Dat is toekomst en dat is de blauwe hemel waarover ik tijdens de reis vaak sprak.
Ik zag mensen in de straten genieten op de terrasjes en dat is hoop.
Ik ging met Tanja op een bankje zitten en keek alleen maar naar geluk om me heen.
We deelden weer met mensen waarom ik in Sarajevo was en meer mensen zouden het verhaal verder vertellen en dat is hoop.
Vandaag gingen we langs bij het bedrijf Funky Tours die Tom Waes begeleiden tijdens zijn opnames in de stad. Die contacten waren er al maanden maar vandaag ontmoeten we elkaar op hun kantoor. Ze zijn de Wij Zijn Valkenburg van Sarajevo en regelen veel in de stad.
We leerden veel van elkaar omdat ze niet vaak spreken met een militair die er bij was in 1993.
Ze vroegen veel wat waar en niet waar was dat er gebeurde en de vragen waren best pittig.
Ook kreeg ik nieuwe inzichten en het ging van wist jij dat niet tot geloof me maar mijn moeder vertelde dat.
Het ging over Vildana en dat ze meehielpen verder zoeken. De laatste dag gisteren werd natuurlijk omarmd door de Valkenburgse veteranen die pub Henry jaren geleden kozen als hun ontmoetingsplaats en als jullie goed kijken zien jullie een bordje hangen links naast de deur. Een bordje dat voor elke veteraan iets anders betekent en dat stil en trots maakt omdat je er ooit was,ergens op de wereld om hoop te brengen of oorlog te beëindigen met het gevaar om niet meer terug te keren. Tijdens mijn vertrek waren ze bij de pub en dat was prachtig en gaven steun aan de Kindervallei.
En toen kwam een verhaal over haar vader en werden we stil. Vaak komen mensen terug om iemand te vinden sprak Amela zoals jij nu ook.
Heel soms lukt dat zoals een militair uit America die een jongetje vond jaren later waarmee hij basketbal had gespeeld tijdens de oorlog.
Mijn vader begeleide mensen die geschillen hadden onderling over de verkoop van grond.
Op een dag stond er buiten de stad opeens een man voor hem die hij totaal niet kon.
Ik ken u sprak hij, van heel lang geleden toen was ik hier en u liep daar iets verderop.
Haar vader hoorde aan de stem dat hij uit Servië kwam en wilde doorlopen.
Toen zei de man, ik was sluipschutter in de bergen en had u in het vizier.
U had die en die kleren aan en een zak met water op u rug. Ik vergeet u nooit en had u zo kunnen doden. Haar vader voelde de grond wegzakken onder zijn voeten en bevroor op de plaats vertelde Amela.
Waarom schoot u niet vroeg haar vader.
Dat weet ik niet maar ik deed het niet en wilde u ontmoeten.
We praten 2,5 uur en namen afscheid van elkaar ook dat is hoop.
Ik liep terug naar het park bij het kindermonument en vertelde Tanja dat ik hier morgen bekent wil maken wat we bereikt hebben met jullie allemaal voor hoop op meer lachende gezichten voor de kinderen in de Kindervallei en een mooie tijd voor het gezin.
Ook dat is hoop.
Hier werd die hoop keihard weggenomen van onschuldige kinderen maar ook die hoop is terug in de stad,dat zagen we vandaag toen de kinderen van nu speelden naast hun die nooit meer spelen.
Wel kan ik al bekent maken dat het bieden op de gele trui van Pogi die gisteren en vandaag met een openingsbod begon op €600 is blijven steken op € 1000 voor deze unieke ingelijste gele trui. Het bieden stopte om 12,27uur.
12 uur was de starttijd op 1 augustus en er waren 27 etappes die ik zou volgen.
Samen nemen we jullie nog mee verder door de stad met verhalen die we delen en momenten die we samen zien.
Zodat ook jullie de hoop zien die ik zo graag wilde zien en zag
Welterusten,
Tanja:
Vandaag wil ik iets bijzonders delen.
Toen Olaf bezig was aan zijn enorme fietstocht, heb ik contact opgenomen met een van de grootste digitale kranten in Sarajevo. (Sarajevo Times) De hoofdredactrice was diep onder de indruk van zijn verhaal en beloofde er aandacht aan te besteden.
En vandaag was het zover: het artikel verscheen in de krant! klik hier voor het originele artkel of hier voor een kopie.
Hopelijk bereikt dit de juiste mensen en helpt het om Vildana te vinden.
Hoi allemaal, Time2bike back ging vandaag back in Sarajevo.
Samen met Tanja was het vandaag een dag om jullie mee te nemen tijdens vele geweldige momenten en ontzettend waardevolle herinneringen voor later en daarna.
De dag begon met een prachtige verrassing door een lief vrouwtje dat ineens tijdens het ontbijt aan me vroeg of ik een echte Bosnische koffie wilde en ik begreep het meteen.
Een echte koffie hier drinken is een kleine ceremonie met een oud kannetje en lang wachten met drinken en nippen.
Tijdens de oorlog had ik geen kans om dit te beleven maar nu ongevraagd wel.
Dit was al vroeg een top momentje maar Vildana zat in mijn hoofd en het moment waarop ik zou besluiten vandaag,wanneer we haar niet vinden om het museum te bellen over onze afspraak maanden eerder gemaakt.
Het zat namelijk zo, wanneer ik haar niet tijdens mijn verblijf zou vinden ging haar brief naar het museum over de belegering van Sarajevo.
Maanden eerder was deze correspondentie opgestart.
Nu was het moment voor deze beslissing.
Ik maakte een afspraak en nam me voor wanneer het niet goed voelde de brief/kaart niet af te geven.
Om 11 uur was er de afspraak en gespannen gingen wij het gesprek aan met de directeur.
Na een rondleiding en vele vragen en het opnemen van mijn antwoorden en het checken van mijn verhaal op waarheid en het onderling aftasten was mijn gevoel goed.
Ik vertelde dat we terug naar het appartement zouden gaan en de brief van Vildana later zouden meenemen voor de officiële overdracht nadat ik deze 33 jaar in mijn bezit had.
In de middag gingen we samen terug en mijn spanning was verdwenen omdat ik wist dat de korte maar ontzettend dierbare woorden in goede handen kwamen. Samen zeiden we tegen elkaar dit is het moment.
We brengen hoop voor duizenden kinderen en toeristen die ieder jaar hier naar dit museum komen. Deze kaart afgeven samen met Vildana zou het mooiste zijn geweest maar dit voelde alsof ze naast ons stond. We praten een uur op het kantoor en toen kwam het moment om na 33 jaar afstand te doen van een kleine kaart met woorden op waarvan de betekenis zo groot voor me is dat deze woorden alleen ,Het waard waren om 6 maanden in deze hel te verblijven voor Vildana en voor de stad.
Buiten alles wat is geschreven was deze kaart de overtreffende trap om door te zetten om deze tocht te volbrengen.
We namen afscheid en wonderbaarlijk moment drie ontstond. Er stond een afspraak bij een fietsenzaak waar ze de mountainbike klaar zouden maken voor vertrek met het vliegtuig.
Het was een stuk buiten het centrum en ik hield taxi één aan. Kunt u ons brengen naar M bike vroeg ik. Een erg norse man snapte er niets van en ik zei laat maar vriend.
Taxi twee kwam en zei meteen prima mijn zoon moet er vaker heen met zijn bike en lachte.
Tijdens de rit er naar toe kwamen we in gesprek en toen hij hoorde dat ik in 1993 er bij was geweest nam hij ons mee naar het PTT building.
Dit grote gebouw was mijn veilige thuis 6 maanden lang. Ik wacht op je want toen ik 13 was vroegen we de soldaten of ze eten en drinken voor ons hadden voor deze ingang sprak de man.
Ik had dit verhaal een uur eerder verteld toen de directeur me vroeg wat één van de mooiste momenten was. Toen ging het over Vildana en de kinderen bij PTT building en in de stad.
Wat ik jullie wil zeggen is dat er honderden taxi’s rijden door Sarajevo en ik instap in de tweede en dat verhaal hoor. Ook deze man was een engel die ik ontmoette en wellicht toen heb gezien.
We gingen terug naar de stad om bij het monument van de kinderen die nooit meer mochten spelen samen een foto te maken.
Een foto met een groot gebaar van samen zijn.
Een foto die zal zorgen voor vele mooie dierbare momenten van spelende kinderen bij de Kindervallei.
En een foto die is gemaakt om jullie allemaal te bedanken voor jullie ontzettend lieve steun om de oorlog uit mijn hoofd te doen vergeten en samen met jullie brachten we met elke kilometer die ik dichterbij kwam Hoop voor een Sarajevo onder een strak blauwe Hemel van Geluk.
Dank jullie wel.
